Obecnie środki łagodzące objawy choroby lokomocyjnej kupić można bez recepty w każdej aptece. Mogą one wykazywać różną skuteczność w przypadku poszczególnych osób, a ponadto niektóre z nich powodują pewne skutki uboczne. Większość z nich zawiera scopolaminę, co wpływa na powodowanie senności, suchości w ustach, zaburzeń widzenia i trudności w oddawaniu moczu. Substancja ta może również powodować podwyższenie ciśnienia, a nawet arytmię serca. Zanim więc sięgniemy po dostępne medykamenty, warto na początku wypróbować domowe sposoby leczenia choroby lokomocyjnej.

Przed podróżą należy wywietrzyć samochód oraz usunąć z niego wszelkie źródła zapachu, jak choinki zapachowe lub aparaty aromatyczne. Należy unikać zabierania intensywnie pachnących owoców (truskawki, pomarańcze, mandarynki) oraz wędlin i serów. Pomocne może być ssanie cukierków imbirowych, a także lizanie miętowych lizaków lub cukierków. W przypadku niemowląt nudności można łagodzić podając słodzony napar imbirowy albo napar ze sproszkowanego cynamonu i goździków gotowany około 10 minut i słodzony cukrem. Najlepiej jest, gdy dziecko siedzi na przednim siedzeniu, głowę trzyma prosto do kierunku jazdy i nie wykonuje gwałtownych ruchów. Niektórym pomaga wpatrywanie się w jeden punkt.

leczenie choroby lokomocyjnej metody

© Rido/Fotolia

W leczeniu choroby lokomocyjnej skuteczna jest akupresura

Jednym ze skutecznych sposobów leczenia choroby lokomocyjnej jest akupresura polegająca na uciskaniu poszczególnych punktów na ciele. Jednym z nich jest ten położony około 7 cm powyżej nadgarstka, ale można także uciskać obszar znajdujący się między palcem wskazującym, a kciukiem po stronie zewnętrznej i wewnętrznej dłoni. Najlepiej czynność wykonać palcami drugiej ręki. W aptekach nabyć można nawet specjalne plastry akupresurowe. Należy przykleić je równocześnie na właściwe punkty nadgarstków, najlepiej około 15 minut przed rozpoczęciem podróży. Można je stosować u dzieci powyżej 3. roku życia.

Zasada ich działania polega na ciągłym masażu odpowiedniego punktu, co przeciwdziała występowaniu objawów choroby lokomocyjnej. Metoda ta jest podobna do działania igły do akupunktury, jednak nie powoduje podrażnień skóry. Masowany jest punkt kontroli wewnętrznej, który znajduje się w pobliżu nadgarstków, na dłoniowej powierzchni przedramienia. Zgodnie z zasadami tradycyjnej medycyny chińskiej miejsce to odpowiedzialne jest za przeciwdziałanie wymiotom oraz nudnościom.

Do głównych zalet plastrów zalicza się brak efektów ubocznych ich stosowania. Nie zawierają one żadnych substancji leczniczych, a składają się ze stożka umocowanego w kołnierzyku, który przytwierdzany jest do skóry przy pomocy niealergizującego plastra. Mogą być one stosowane przez kobiety w ciąży i matki karmiące oraz osoby z chorobami przewlekłymi, jak cukrzyca, jaskra i alergie.

Często stosowany, choć kontrowersyjny sposób leczenia choroby lokomocyjnej polega na umieszczeniu plastra na krzyż w okolicy pępka, dzięki czemu uciska on receptory z odpowiednią siłą. Jest to rzekomo najskuteczniejszy sposób w przypadku nastolatków.

W wielu przypadkach do leczenia choroby lokomocyjnej wykorzystuje się środki farmakologiczne

Jeśli żadne sposoby nie przynoszą ulgi, należy skorzystać preparatów dostępnych w aptece. Do wyboru są naturalne środki łagodzące objawy choroby lokomocyjnej w postaci tabletek, syropów i lizaków. Zawierają one ekstrakt z kłącza imbiru lekarskiego (Zingiber officinale), który jest dobrze tolerowany przez dzieci i osoby dorosłe. i nie powoduje senności lub nadmiernej suchości w jamie ustnej. Stosowanie preparatów naturalnych jest bezpieczne i polecane jako alternatywa dla leków syntetycznych.

Dostępne są także inne preparaty wspomagające leczenie choroby lokomocyjnej. Do pierwszej generacji leków przeciwhistaminowych należy Dimenhydrynat, który jest pochodną etanoloaminy o działaniu przeciwwymiotnym i antycholinergicznym. W zaburzeniach błędnikowych stosowany jest w dawce nieprzekraczającej 300 mg na dobę. Zapobiega wystąpieniu objawów choroby lokomocyjnej, takich jak nudności i wymioty. Lek ma jednak działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy z powodu przenikania bariery krew-mózg. Daje on też objawy niepożądane w postaci senności i suchości w ustach. Po jego zastosowaniu nie należy kierować pojazdami mechanicznymi. W połączeniu z alkoholem dochodzi do interakcji typu synergistycznego, co powoduje nasilenie objawów niepożądanych z możliwymi zaburzeniami widzenia i halucynacjami. Dostępny jest on w aptekach w postaci pastylek i gum do żucia – podaje się go około godziny przed planowaną podróżą i może być stosowany u dzieci od 2. roku życia, które potrafią żuć gumę i nie ma obawy wystąpienia zachłyśnięcia. Środek działa po 20-30 minutach od podania, a efekt utrzymuje się przez 4 do 6 godzin. Można przyjmować kolejne dawki leku w trakcie podróży w odstępach 30 minutowych, a maksymalna dawka dobowa substancji zależy od wieku pacjenta.

leczenie choroby lokomocyjnej

© kozorog/Fotolia

Choroba lokomocyjna nie wymaga stałego leczenia. Stosowne preparaty przyjmuje się okazjonalnie tuż przed planowaną podróżą lub w jej trakcie. W większości przypadków przyjęcie leku przed wyjazdem sprawia, że dana osoba nie odczuwa w podróży żadnych nieprzyjemnych dolegliwości.

Innym lekiem przeciwhistaminowym pierwszej generacji jest prometazyna, która stanowi pochodną fenotiazyny. Działa ona silnie uspokajająco i wykazuje działanie przeciwmuskarynowe. Stosowana jest głównie w chorobach alergicznych typu pokrzywka, alergiczne zapalenie spojówek lub nieżyt nosa. Ma działanie polegające na skutecznym hamowaniu nudności i wymiotów, dzięki czemu łagodzi także objawy choroby lokomocyjnej. Zażywana jest doustnie, dobrze się wchłania, a maksymalne stężenie osiąga po około 2-3 godzinach od momentu podania. Półokres eliminacji substancji z surowicy wynosi od 5 do 14 godzin. Działa ona depresyjnie wpływając na ośrodkowy układ nerwowy ponieważ łatwo przenika barierę krew-mózg. Nie należy jej podawać kobietom w ciąży ponieważ łatwo przenika przez łożysko.