Leczenie padaczki zazwyczaj wdraża się po wystąpieniu drugiego ataku, przy czym w przypadku osób z wysokim ryzykiem choroby można je  rozpocząć już po wystąpieniu pierwszego. Polega ono na codziennym podawaniu leków przeciwpadaczkowych. W niektórych przypadkach może być wymagana specjalna dieta, wszczepienie neurostymulatora lub przeprowadzenie zabiegu neurochirurgicznego.

Leczenie padaczki polega na podawaniu leków przeciwdrgawkowych, często przez całe życie chorego. Wybór leku przeciwdrgawkowego zależy od typu napadów, innych problemów zdrowotnych, wieku pacjenta i jego stylu życia. Z reguły zaleca się stosowanie jednego leku. Jeśli leczenie okazuje się nieskuteczne, zmienia się lek na inny. Podawanie dwóch środków jednocześnie jest zalecane jedynie w przypadkach, gdy leczenie jednym lekiem nie przynosi efektów. W 50% przypadków pierwszy środek jest skuteczny, drugi lek pomaga w około 13% przypadków, natomiast wprowadzenie trzeciego leku lub stosowanie dwóch jednocześnie sprawdza się w 4% przypadków. Około 30% pacjentów w dalszym ciągu cierpi na napady pomimo leczenia lekami przeciwdrgawkowymi.

Leczenie farmakologiczne daje efekty uboczne

W zależności od sposobu i źródła pozyskania danych u 10% do 90% pacjentów w związku ze stosowaniem leków wystąpiły działania niepożądane. Większość z nich jest związana z przypisaną dawką i są one łagodne. Są to na przykład zmiany nastroju, senność lub chwiejny chód. Niektóre leki powodują niepożądane skutki uboczne niezwiązane z dawką (np. wysypkę), mają działanie toksyczne na wątrobę lub powodują hamowanie czynności szpiku kostnego. Nawet 25% pacjentów przerywa leczenie z powodu działań niepożądanych. Stosowanie niektórych leków może powodować występowanie wad wrodzonych, jeśli są one podawane w okresie ciąży. Szczególne obawy budzi kwas walproinowy, zwłaszcza przyjmowany w czasie pierwszego trymestru ciąży. Mimo to leczenie jest często kontynuowane, ponieważ uważa się, że ryzyko związane z nieleczoną padaczką jest większe, niż ryzyko spowodowane przyjmowaniem leków.

Powolne odstawianie leków może być uzasadnione u tych chorych, u których przez okres od dwóch do czterech lat nie wystąpiły napady. Nawroty pojawiają się u jednej trzeciej pacjentów, najczęściej podczas pierwszych sześciu miesięcy. Przerwanie przyjmowania leku jest możliwe u około 70% dzieci i 60% dorosłych.

leczenie padaczki

© tashatuvango/Fotolia

Znanych jest wiele metod leczenia padaczki

Chirurgiczne leczenie padaczki może być pomocne w przypadku pacjentów z napadami ogniskowymi, które nie ustępują pomimo stosowania innych form leczenia, czyli po przynajmniej próbnym zastosowaniu dwóch lub trzech leków. Celem leczenia chirurgicznego jest całkowita kontrola napadów, którą można osiągnąć w około 60-70% przypadków. Najczęściej stosowane metody to usunięcie hipokampu na drodze resekcji przedniego płata skroniowego, usunięcie guza i usunięcie części kory nowej. Niektóre operacje (m.in. kalozotomia) przeprowadzane są jedynie w celu zmniejszenia ilości napadów, nie zaś całkowitej ich eliminacji. Po zabiegu chirurgicznym w wielu przypadkach można stopniowo odstawiać leki.

Neurostymulacja może być dobrym rozwiązaniem dla pacjentów, u których nie można zastosować leczenia chirurgicznego. Można wyróżnić trzy rodzaje takiej stymulacji: stymulacja nerwu błędnego, stymulacja jądra przedniego wzgórza i odruchowa stymulacja ze sprzężeniem zwrotnym.

Dieta ketogeniczna (wysoki poziom tłuszczu, niska zawartość węglowodanów, odpowiednia zawartość białka) obniża liczbę napadów o połowę u około 30-40% dzieci. Około 10% pacjentów udaje się pozostać na diecie przez kilka lat. U 30% z nich występują jednak zaparcia. Często pojawiają się też inne działania niepożądane. Mniej restrykcyjne diety są natomiast lepiej tolerowane i mogą być bardziej skuteczne. Nie wiadomo dokładnie, dlaczego taka właśnie dieta jest efektywna. Niektóre dane wskazują, że również ćwiczenia mają korzystne działania, jeżeli chodzi o zapobieganie napadom.

Wiele osób korzysta z alternatywnych metod leczenia padaczki, a także stosuje odpowiednią dietę

Terapia unikania polega na minimalizacji lub eliminacji czynników wyzwalających. Przykładowo u osób wrażliwych na światło może być pomocna zmiana telewizora na mały, unikanie gier wideo lub noszenie przyciemnianych okularów. Niektóre badania wskazują, że pies asystujący osobie z padaczką może przewidzieć napad, twierdzenie to nie zostało jednak dostatecznie udowodnione. Nowoczesną metodą jest EEG biofeedback będący formą rehabilitacji. Może być on pomocny u osób, u których brak jest odpowiedzi na leki. Nie należy jednak stosować metod psychologicznych w celu zastąpienia leczenia farmakologicznego.

padaczka leczenie

© Tobilander/Fotolia

Leczenie padaczki polega na podawaniu leków przeciwdrgawkowych, często przez całe życie chorego. Wybór leku przeciwdrgawkowego zależy od typu napadu, zespołu padaczkowego, stosowanych przez pacjenta leków, innych problemów zdrowotnych, wieku pacjenta i jego stylu życia.

Nie ma wiarygodnych dowodów, które wskazywałyby na rzeczywiste korzyści płynące ze stosowania metod medycyny alternatywnej, w tym akupunktury, oddziaływań psychologicznych, przyjmowania witamin i ćwiczenia jogi, w leczeniu padaczki. Nie ma również wystarczających dowodów na korzystne działanie melatoniny.