Wybór metody leczenia zakrzepicy uzależniony jest od stopnia zaawansowania choroby oraz umiejscowienia skrzepu. Prowadzone przez specjalistę leczenie może polegać na zaleceniu pacjentowi pozostawania w pozycji leżącej w celu wytworzenia i stabilizacji zakrzepu. Ma to zapobiegać oderwaniu się skrzepu i powstawaniu zatoru w żyle. W leczeniu choroby zakrzepowej żył stosuje się często terapię zachowawczą w warunkach ambulatoryjnych (w przypadku żyły podudzia) lub szpitalnych (w przypadku żył miednicy).

Podczas leczenia zakrzepicy żył najczęściej stosuje się środki farmakologiczne, a przede wszystkim zastrzyki z heparyny oraz leki przeciwzakrzepowe stosowane doustnie. Chorym podaje się także leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Muszą oni nosić specjalne rajstopy i pończochy uciskowe.

podstawowe leczenie zakrzepicy

© jarun011/Fotolia

Podstawą w leczeniu zakrzepicy jest farmakoterapia

W leczeniu zakrzepicy zaleca się przede wszystkim farmakoterapię – szczególnie w przypadku wrodzonych lub nabytych zaburzeń składu krwi, czyli trombofilii. Preparaty przeciwzakrzepowe mają za zadanie obniżać ryzyko wystąpienia zatoru w płucach, a ponadto hamują one istniejące skrzepy oraz zapobiegają powstawaniu nowych. Choremu przez pierwsze dziesięć dni podaje się heparynę drobnocząsteczkową w postaci zastrzyków podskórnych. Może on aplikować je sobie samodzielnie. Następnie przyjmuje się leki na rozrzedzenie krwi oraz preparaty wzmacniające i chroniące ściany naczyń krwionośnych. W większości przypadków zakrzepicę udaje się wyleczyć całkowicie. Jeśli choroba ma charakter genetyczny, może nawracać.

Nie zawsze leczenie zakrzepicy opiera się na samych lekarstwach

Leczenie środkami farmakologicznymi nie zawsze jest skuteczne, dlatego też czasem wykorzystuje się również inne metody.

Filtr do żyły głównej dolnej

Bardzo rzadko praktykuje się operacyjne usuwanie skrzeplin, bowiem interwencja sprzyja powstawaniu nowych zakrzepów. Zabieg jest konieczny w przypadku długotrwałej lub nawracającej choroby z powtarzającymi się zatorami. Polega on na stałym wszczepieniu do żyły głównej dolnej filtru wykonanego ze specjalnego stopu lub stali nierdzewnej. Kształtem przypomina on otwartą parasolkę, a jego zadaniem jest zatrzymywanie skrzepów płynących wraz z krwią w kierunku tętnicy płucnej. Metoda ta pozwala na zapobieganie występowaniu groźnej dla życia zatorowości płucnej. Wprowadzenie filtra nie leczy zakrzepicy, lecz zapobiega wystąpieniu jej powikłań. Leczenie chirurgiczne wykorzystuje się tylko wtedy, gdy mimo stosowania właściwego leczenia u pacjenta nawraca zatorowość płucna lub gdy podawanie leków stosowanych przy zakrzepicy nie jest wskazane.

Filtr do żyły głównej dolnej zwykle wprowadza się poprzez nakłucie żyły udowej w pachwinie. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Filtr pozostaje w żyle przez około 4 tygodnie, po czym można go usunąć lub ewentualnie pozostawić na stałe. Wówczas jednak konieczne jest stałe przyjmowanie leków przeciwkrzepliwych.

 

leczenie zakrzepicy

© hywards/Fotolia

W czasie leczenia zakrzepicy, a także po jego zakończeniu lekarze zalecają pacjentom noszenie podkolanówek bądź rajstop uciskowych. Leczenie tej choroby wymaga wiele cierpliwości oraz jest czasochłonne. Czasami leki stosuje się nawet do dziewięciu miesięcy.

Tromboliza pod kontrolą cewnika

Ta metoda leczenia zakrzepicy polega podawaniu przez cewnik leków rozpuszczających bezpośrednio do skrzepliny. Konieczne jest pozostawienie cewnika przez cały czas podawania leku, czasem przez wiele godzin. Obecnie stosuje się tę metodę jedynie w przypadku zakrzepicy o ciężkim przebiegu, w której dochodzi do zamknięcia dużych żył udowych i biodrowych. Jest ona dostępna w specjalistycznych ośrodkach. Do wykonania zabiegu niezbędny jest specjalistyczny sprzęt i wykwalifikowany personel.

Tromboliza farmakomechaniczna

Jest to metoda podobna do trombolizy pod kontrolą cewnika, jednak oprócz podawania leków, usuwa się także fragmenty skrzepów. Robi się to za pomocą specjalnych instrumentów, które przypominają budową i zasadą działania klasyczne frezy.

Tromboliza pod kontrolą cewnika i tromboliza farmakomechaniczna nie są stosowane standardowo. W każdym przypadku o ich wykorzystaniu decyduje lekarz prowadzący, który bierze pod uwagę wszystkie możliwe korzyści i ryzyko wystąpienia powikłań.