Diagnostyka zespołu Tourette’a pozwala zastosować odpowiednie leczenie

Diagnostyka zespołu Tourette'a pozwala zastosować odpowiednie leczenie
High Angle View Of Female Doctor Comforting Depressed Patient Sitting At Table

Diagnozę syndromu Tourette’a można postawić, obserwując objawy i opisując przebieg ich powstawania. Rozpoczęcie leczenia we wstępnym stadium rozwoju choroby jest w przypadku tego zaburzenia bardzo istotne, szczególnie wtedy, gdy powoduje ona odrzucenie przez rówieśników, nauczycieli, a nawet przypadkowych obserwatorów. Dziecko może być przestraszone, wyłączone z zajęć i odsunięte od normalnych kontaktów z ludźmi. Te problemy zazwyczaj potęgują się w okresie dorastania.

Diagnoza zespołu Tourette’a u dziecka może zostać postawiona na podstawie dokładnego wywiadu, badania neurologicznego oraz psychiatrycznego. Wczesna diagnoza i rozpoczęcie leczenia mogą zapobiec wiążącym się z tym zespołem zaburzeniom psychicznym i emocjonalnym, poza tym leki pozwalają na kontrolowanie wielu objawów. Zespół Tourette’a nie jest jeszcze uleczalny, jednak przeważnie u osób około dwudziestego roku życia następuje znacząca poprawa stanu zdrowia i uciążliwe dolegliwości ustępują.

Podczas diagnostyki zespołu Tourette’a można wykryć towarzyszące schorzenia

Objawy pojawiające się przy tym zespole można podzielić na:

  • przewlekłe tiki motoryczne, w przebiegu których nie występuje komponenta wokalna;
  • rzadkie, przewlekłe tiki wokalne (występuje wyłącznie komponenta wokalna);
  • przemijające zaburzenia tikowe występujące u dzieci, trwające poniżej roku, najczęściej w ogóle niezauważalne;
  • dyskinezy;
  • zespół niespokojnych nóg.

Wyjątkowych problemów w rozpoznaniu zespołu Tourette’a może nastręczać diagnostyka różnicowa w kierunku innych zaburzeń ruchowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych oraz uogólnionej nadpobudliwości, rzadko manii, jak również dystonii i mioklonii. Razem z natężeniem występowania tików wzrasta również częstość pojawiania się objawów dodatkowych. Symptomy towarzyszące obejmują między innymi zaburzenia psychiatryczne.

Inne dolegliwości obniżające znacznie komfort życia pacjentów to:

  • zaburzenia ze spektrum autyzmu,
  • zaburzenia obsesyjno-kompulsywne,
  • lęki,
  • rozregulowanie emocjonalne,
  • trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych,
  • zaburzenia kontroli impulsów.

W 90 proc. przypadków zespołowi Tourette’a towarzyszy inne schorzenie. Najczęściej jest to ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej) lub zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (nerwica natręctw). Nie ma możliwości wykonania badań prenatalnych i sprawdzenia, czy płód posiada nieprawidłową kopię genu odpowiadającego za tę chorobę.

Diagnostyka zespołu Tourette’a nie jest prosta, ponieważ jego objawy pomylić można z innymi chorobami

Kryteria rozpoznania zespołu Tourette’a zakładają, że u chorego występują złożone tiki motoryczne i proste lub złożone tiki werbalne (nie muszą występować równocześnie, ale najczęściej tak się dzieje), i powtarzają się one wiele razy w ciągu dnia, prawie codziennie. Objawy muszą wystąpić przed 18. rokiem życia i nie mogą być spowodowane inną przyczyną (np. przedawkowaniem leków lub narkotyków czy zapaleniem mózgu).

W 90 proc. przypadków zespołowi Tourette’a towarzyszy inne schorzenie. Najczęściej jest to ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej) lub zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (nerwica natręctw).

Tiki mogą być w pewnym niewielkim stopniu maskowane przez chorego. Wywołuje to duże uczucie dyskomfortu i doprowadza do potrzeby rozładowania napięcia. Bardzo często do rozładowania dochodzi w otoczeniu, w którym chory czuje się bezpiecznie, przy bliskich osobach. Wykonuje wtedy serie charakterystycznych dla niego tików, bardziej nasiloną niż zazwyczaj.